بلندی های بادگیر...

یادمه یه احمقی میگفت: غمگین تر از مردی که تو تنهایی گریه میکنه، مردیه که منتظر تنها شدن و گریه کردن می مونه ولی اشکاش خشک شدن.

و خود هم نفهمیدم درد مرا...

بلندی های بادگیر......

مثل وقتی که زندگی بهت لبخند میزنه ولی از دور...

بلندی های بادگیر......

میشد حس رضایت رو کاملا از تو چشام خوند...یه جورایی انگار یه هاله ای از خوشبختی دورمو گرفته بود! حالا که فکرشو میکنم میبینم احمق بودم که انتظار نداشتم چنین اتفاقی بیوفته!همه چیز کلیشه کامل بود! یه شب س بلندی های بادگیر......ادامه مطلب

رو صندلی شاگرد نشسته بودمو طبق معمول از قانون "تو ماشین سیگار کشیدن ممنوع" محمد عذاب میکشیدم.برگشتم یه نگاه به علی کردم. طبق معمول سرش تو اون گوشی کوفتیش بود! نمیدونم چی واسش تو اون گوشی ریدن که یه لحظه از خودش جداش نمیکنه!!سرمو به جلو برگردوندم، یه کش و قوسی به خودم دادم تا یکم از خستگیه کل روز پشت اون میز نفرین شده نشستن رو کم کنم.دستامو پشت سرم گره کردم و بلندی های بادگیر......ادامه مطلب

خدایا شکرت...شرط میبندم داری از خودت میپرسی این واسه چی داره از من تشکر میکنه!!ولی عب نداره، شکرت که بدتر از این نیست...چون زندگی مضخرفه دلیل نمیشه که آدما هم مدام ازش بنالن تا زندگیرو واسه خودشون سخت تر کنن! شکرت واسه همون ۴ تا کتابی که آخر شبا میخونم و ذهنم یکم از دنیای واقعی فاصله میگیره.شکرت واسه این که Friends رو ساختن تا حداقل یه زندگیه الکی تو دل شخصیت هاش واسه خودم درست کنم و باهاشون بخندم، گریه کنم، عاشق بشم و با دیالوگ مونیکا آروم شم که میگفت: زندگی مضخرفه، ولی عاشقش میشی... شکرت واسه اون چنتا گلدونم پشت پنجره که با دیدنشون انگار دوباره به دنیا میام و مثل یه بچه خوشحال میشم...شکرت واسه اون روز تابستونی که ۵,۴ ساله بودم، پسر خالم منو نشوند تو ماشینشو کل راه از اردبی بلندی های بادگیر......ادامه مطلب